آنهايى كه پيامبر اكرم صلّى اللّه عليه و إله را كتك مىزدند و مسلمان‌ها را شكنجه مىكردند ، نيمه‌هاى شب ، از خوابشان دست برمىداشتند و مخفيانه به اطراف خانهء ايشان مىآمدند ، تا به قرآنى كه آن حضرت در دل شب با يك جاذبهء خاصّى قرائت و تلاوت مىفرمودند ، گوش بدهند . افرادى مثل ابو سفيان ، ابو جهل و مغيره بن شعبه و امثال اين‌ها كه با مردم عادى بسيار تفاوت داشتند و هركدام در علم و دانش بسيار بالاتر از سطح عامّه بودند . امّا وقتى پاى عناد و لجاجت پيش مىآمد ، چنان سرسختى و استبدادى به خرج مىدهند كه گويى نه تنها از علم و ادب و منطق بهره‌اى ندارند ، بلكه از صفات اوليه انسانيّت نيز به دور هستند . يكى از اين افراد ، وليد بن مغيره است كه در فصاحت و بلاغت ، در حدّ عالى و به اصطلاح ، گل سرسبد عرب در اين فنون است به نحوى كه او را « ريحانة العرب » ناميده‌اند . او يك روز به مسجد الحرام آمد و به قرآنى كه پيامبر صلّى اللّه عليه و إله تلاوت مىكردند ، گوش سپرد . جاذبهء قرآنى به اندازه‌اى او را مجذوب خود كرد كه به ميان جمع رفقايش رفت و يك جمله دربارهء قرآن گفت . اين جمله كه از نظر فصاحت و بلاغت ، سطح بسيار بالايى هم دارد ، اين است : « إنّ له لحلاوه و إنّ له لطراوه و إنّ أعلاه لمثمر و انّ اسفله لمغدق و انّه ليعلوا و لا يعلى عليه » . « 1 » « اين قرآن شيرينى خاصّى دارد ، گيرايى و طراوت ويژه‌اى دارد . اين قرآن درخت تنومندى را ماند كه شاخه‌هايش بسيار بارور است ، ميوه‌هايى شيرين دارد ، ريشه‌اش در زمين استوار گشته و اين كلامى است كه بالاتر از آن نمىتوان آورد » . آن‌گاه تصميم گرفت كه مسلمان شود . ابو جهل كه اين انعطاف‌پذيرى

--> ( 1 ) . الطبرسى ، أمين الإسلام أبو على الفضل بن الحسن ، مجمع البيان فى تفسير القرآن ، ج 10 ، ص 387 .